که گر ابر گردد بهاران پرآب

میانه یکی خشک و بی بر بدی

ازین پس بیاید یکی روزگار

که درویش گردد چنان سست و خوار

ز درویش پنهان کند آفتاب

نبارد بدو نیز باران خویش

دل مرد درویش زو گشته ریش