نعمت عشق مرا کز دگران کردم منع

صبر کن گرچه به سالی به تو یک بار رسم

گفتمش کی بود آن بار؟ معین کن! گفت:

من گلم وقت بهاران به سر خار رسم

گر کنی شکر چو مردان به تو بسیار رسم

تو چو بیماری و، چون صحت راحت افزای

رنج زایل کنم آنگه که به بیمار رسم