خاک پایت چو سرمه اندر چشم

مه چو خورشید جویدت هر روز

تا به رویت کند منور چشم

دست صدقم کشد به میل نیاز

به خیال تو خانه دل را

هر نفس می کند مصور چشم

تا مرا در غم تو با لب خشک