اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم

مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم

ز لبهای تو می نوشم، ز رخسار تو گل چینم

شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم

مرا گر بی توام غم نیست از هجران و تنهایی

به هر چیزی که روی آرم درو روی تو می بینم

اگر چون گل خس و خاری گزینی بر چو من یاری