که من بی وصل تو بی جان و بی عشق تو بی دینم

نظر کردم به تو خوبان بیفتادند از چشمم

چو مه دیدم کجا ماند دگر پروای پروینم

مسلمان آن زمان گردد که گوید سیف فرغانی

چنان افتاده عشقت شدم جانا که چون سعدی

«ز دستم بر نمی آید که یک دم بی تو بنشینم»