پایی که همی بردت هر سو به سفر بشکن

هان ای دل اشکسته گر دوست خوهد خود را

از بهر رضای او صدبار دگر بشکن

رو بر سر کوی او بنشین و به دست خود

چون سیف به کوی او باید که درست آیی

خود عشق تو را گوید کز خود چه قدر بشکن