تو سلطان وقتی گدایی مکن

چو شمع فلک نور از آن روی تافت

تو روشن دلی تیره رایی مکن

گر او را خوهی ترک عالم بگوی

محبت وفاق است مر دوست را

خلافی به طبع مرایی مکن

چو معشوق رند است و می می خورد