لشکر خود عرض داد حسن جهان گیر او

مرغ دلم صید کرد غمزه چون تیر او

باز سپید است حسن، طعمه او مرغ دل

شیر سیاه است عشق، با همه نخجیر او

عشق نماز دل است، مسجد او کوی دوست