منم به لب شکر و طوطی شکرخا تو

اجل به کشتن من قصد داشت، عشقت گفت

که این وظیفه از آن من است فرما تو

شب وصال دهان بر لبم نهادی و گفت

بدان که هست تو را با دهان من نسبت

که در جهان به سخن می شوی هویدا تو

فدا کند پس ازین جان و دل به دست آرد