دستی فراخ باید در بذل زر گشاده

ای ماه بنده تو هر لحظه خنده تو

ز آن لعل همچو آتش لولوی تر گشاده

بهر بهای وصلت عشاق تنگ دل را

در طبعم آتش تو آب سخن فزوده

وز خشمم انده تو خون جگر گشاده

تن را به گرد کویت پای جواز بسته