عشق چو آتش تو از طبع بنده هر دم

از بند خاک گردد بیخ شجر گشاده

از بار فرقت تو جان از تن و تن از جان

بند تعلق خویش از یکدگر گشاده

همچون عصای موسی آب از حجر گشاده

ز آن سیف می نیاید در کوی تو که دایم

در هر قدم ز کویت چاهی است سر گشاده