به بوسه تربیتم کن که من برین درگه

از آن شکر که تو در پسته دهان داری

سزد که راتبه جان من روان داری

نه آن سگم که تو تیمار من به نان داری

نظر در آینه کن تا تو را شود روشن

چو دیگران که چه رخسار دلستان داری