چو عاشقان همه احوال خویش عرض کنند

که همچو من به سخن رسم عاشقان داری،

به روی گل دگران خرمند چون بلبل

تو از محبت او تا به کی فغان داری؟

تو نیز قصه خود بازگو، زبان داری!

به بوسه ای چو رسیدی از آن دهان زنهار

ممیر کز لب لعلش غذای جان داری