ای خوب تر ز لیلی هرگز مده چو مجنون

کز بنده سعی باشد وز همت تو یاری

شیرین از آنی ای جان کز تلخی غم خود

فرهادوار هر دم سوزی ز من برآری

دیوانه دلم را زین بند رستگاری

گل را نمی توانم کردن به دوست نسبت

ای گل به پیش جانان در پیش گل چو خاری