لب نانی که به آب دهنت گردد تر

لب نگویم که شکر نیست بدان شیرینی

نام لعل لب جان بخش تو اندر سخنم

همچنان است که در آب روان شیرینی

شهد دریوزه کند ز آن لب نان شیرینی

بوسه ای داد لبت، قصد دگر کردم، گفت

کین یکی بس بود از بهر دهان شیرینی