ماه را زرد شود روی چو در وی نگری

ای شده حسن تو را پیشه جهان آرایی

عادت طبع من از وصف تو شکرخایی

روز را خیره شود چشم چو رخ بنمایی

یا بدان لب بده از وصل نصیب عشاق

یا چنان کن که چنین روی به کس ننمایی