ز انتظار شب وصل تو مرا روز گذشت

یا چنان کن که چنین روی به کس ننمایی

بوسه ای دادی و پس طیره شدی، لب پیش آر

تا همانجا نهمش باز اگر فرمایی

می ندانم که چرا منتظر فردایی

بس که در آرزوی وصل تو چشمم بگریست

خواب را آب ببرد از حرم بینایی