تو از رو پرده برگیر و همی کن عالم آرایی

اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی

سزای وصف روی تو سخن در طبع کس ناید

که در تو خیره می ماند چو من چشم تماشایی

میان جمع مه رویان همه چون شب سیه مویان