تو حسن یوسفی داری و من مهر زلیخایی

حرم بر عاشقان تنگ است از یاران غار تو

چو سگ بیرون در خسبم من مسکین ز بی جایی

عزیز مصر اگر ما را ملامت گر بود شاید

ز جان بازان این میدان کسی همدست من نبود

که من در راه عشق تو به سر رفتم ز بی پایی

چو سعدی سیف فرغانی به وصف پسته تنگت