کنون ای سیف فرغانی که پایت خسته شد در ره

که من از خود روم آن دم که گویندم تو می آیی

چنان شیرینی ای خسرو که چون فرهاد در کویت

جهانی چون مگس جمعند بر دکان حلوایی

برو بار سر از گردن بیفگن تا بیاسایی