پای چو هیزم شکسته دار و مزن نیز

بر طبق عرض حقه گهرت را

گرچه زره وار رخنه کرد به یک تیر

قوس دو ابروم صبر چون سپرت را

بیهده بر سنگ دیگران تبرت را

بر در ما کن اقامت و به سگان ده

بر سر این کو زواده سفرت را