گر که و دانه فزون کنند خرت را

بر در ما کن اقامت و به سگان ده

بر سر این کو زواده سفرت را

بر سر خرمن چو کاه زبل مپندار

تا نرسد گردنت به تیغ زمانه

از کله او نگاه دار سرت را

جان تو از بحر وصلم آب نیابد