بهر مرداری دوان در کوی عوانی مرا

خواست نهمت تا نشاند چون داوت ظالمان

با دل تنگ و سیه در صدر دیوانی مرا

شیر دولت پنجه کرد و همچو سگ لایق ندید

خاک کوی فقر لیسم زان چو سگ بر هر دری

تیره نبود آب عز از ذل بی نانی مرا

صاحب دیوان نظمم مشرف ملک سخن