گر بخوانی شعر من از حالت صاحب دلان

تیره نبود آب عز از ذل بی نانی مرا

صاحب دیوان نظمم مشرف ملک سخن

عقل مستوفی لذتهای روحانی مرا

مر تو را نبود شعور ار شاعری خوانی مرا

در بدی من مرا علم الیقین حاصل شده ست

وین نه از جهل تو باشد گر نکودانی مرا