چو دست می ندهد لعل او، از آن حسرت

زدیم در عسل وصل آن نگار انگشت

چو گفتمش صنما قوت جان من ز کجاست

نهاد زود بر آن لعل آبدار انگشت

همی مکیم چو طفلان شیرخوار انگشت

به جستن گل وصلش شده ست پای دلم

به ناخن غم او خسته چون ز خار انگشت