اندوه فراخ رو به صد دست

وی چشم تو مست مردم آزار

دریاب که تا تو آمدی، رفت

کارم از دست و دستم از کار

بر تنگ دلم همی نهد بار

دور از تو هر آن کسی که زنده است

بی روی تو زنده ای ست مردار