فشاند لعل تو در دامن جهان گوهر

دو کون در ره عشق تو ترک باید کرد

که جمع می نشود خاک با چنان گوهر

نمود عشق تو از آستین غیرت دست

درم ز دیده چکد چون شود به گاه سخن

زناردان شکر پاش تو روان گوهر

تو راست ز آن لب نوشین همه سخن شیرین