به جای بیضه نهد اندر آشیان گوهر

چو در به رشته تعلق گرفت عشق به من

اگر چه زیب نگیرد ز ریسمان گوهر

همای عشق تو گر سایه افگند بر جغد

نبود تا تو تویی حسن لطف از تو جدا

که دید هرگز با بحر توامان گوهر؟

صدف مثال میان پر کند جهان از در