چو بحر لطف تو انداخت بر کران گوهر

نبود تا تو تویی حسن لطف از تو جدا

که دید هرگز با بحر توامان گوهر؟

صدف مثال میان پر کند جهان از در

دهان تو که چو سوراخ در شد از تنگی

همی کند لب لعلت درو نهان گوهر

به جان فروشی از آن لب تو بوس و این عجب است