دهان تو که چو سوراخ در شد از تنگی

که دید هرگز با بحر توامان گوهر؟

صدف مثال میان پر کند جهان از در

چو بحر لطف تو انداخت بر کران گوهر

همی کند لب لعلت درو نهان گوهر

به جان فروشی از آن لب تو بوس و این عجب است

که در میانه معدن بود گران گوهر