همی کند لب لعلت درو نهان گوهر

صدف مثال میان پر کند جهان از در

چو بحر لطف تو انداخت بر کران گوهر

دهان تو که چو سوراخ در شد از تنگی

به جان فروشی از آن لب تو بوس و این عجب است

که در میانه معدن بود گران گوهر

ز شرم آن در دندان سزد که حل گردد