چو مغز در صدف همچو استخوان گوهر

به جان فروشی از آن لب تو بوس و این عجب است

که در میانه معدن بود گران گوهر

ز شرم آن در دندان سزد که حل گردد

ز سوز سینه و اشک منت زیانی نیست

بلی از آتش و آب است بی زیان گوهر

عروس حسن تو در جلوه آمد و عجب است