ز سوز سینه و اشک منت زیانی نیست

که در میانه معدن بود گران گوهر

ز شرم آن در دندان سزد که حل گردد

چو مغز در صدف همچو استخوان گوهر

بلی از آتش و آب است بی زیان گوهر

عروس حسن تو در جلوه آمد و عجب است

که بر زمین نفشاندند از آسمان گوهر