عروس حسن تو در جلوه آمد و عجب است

چو مغز در صدف همچو استخوان گوهر

ز سوز سینه و اشک منت زیانی نیست

بلی از آتش و آب است بی زیان گوهر

که بر زمین نفشاندند از آسمان گوهر

چو چنگ وقت سماع از میان زیورها

چو تو به رقص در آیی کند فغان گوهر ...