سفال را نتواند که زر کند اکسیر

عوان سگ است چو در نیتش ستم باشد

که آتش است و گر شعله ای ندارد اثیر

به موعظت نتوانم تو را به راه آورد

به میل من نشود دیده دلت روشن

که نور باز نیابد به سرمه چشم ضریر

اگر بسوزی ای خام پخته خواهی شد