اگر بسوزی ای خام پخته خواهی شد

سفال را نتواند که زر کند اکسیر

به میل من نشود دیده دلت روشن

که نور باز نیابد به سرمه چشم ضریر

که نان به مرتبه گه گندم است و گاه خمیر

و گر به نزد تو خار است عارفان دانند

که من گلی به تو دادم ز بوستان ضمیر