در پیش صولجان قضای تو همچو گوی

نبود عجب که ذره ز گردون کند سریر

بر خوان نان جود تو عالم بود طفیل

بهر تنور صنع تو آدم بود خمیر

میدان به سر همی سپرد چرخ مستدیر

علم ترا خبر که ز بهر چه منزوی ست

خلوت نشین فکر به بیغوله ضمیر