میدان به سر همی سپرد چرخ مستدیر

بر خوان نان جود تو عالم بود طفیل

بهر تنور صنع تو آدم بود خمیر

در پیش صولجان قضای تو همچو گوی

علم ترا خبر که ز بهر چه منزوی ست

خلوت نشین فکر به بیغوله ضمیر

اجزای کاینات همه ذاکر تواند