از پر خویش طایر اندیشه خورد تیر

هر چند غافلم ز تو لیکن ز ذکر تو

در وکر سینه مرغ دلم می زند صفیر

اندر هوای وصف تو پرواز خواست کرد

منظومه ثنای تو تالیف می کنم

باشد که نافع آیدم این نظم دلپذیر

تو هادیی، به فضلت تنبیه کن مرا