خیل ملک را چو مرغ سوخته پر گیر

پای بنه بر فراز چرخ و چو خورشید

جمله آفاق را به زیر نظر گیر

باز دلت چون به دام عشق در افتاد

مرغ سعادت به شام چون نگرفتی

دام تضرع بنه به وقت سحر گیر

جان شریف تو مغز دانه نفس است