جان شریف تو مغز دانه نفس است

خیل ملک را چو مرغ سوخته پر گیر

مرغ سعادت به شام چون نگرفتی

دام تضرع بنه به وقت سحر گیر

سنگ بزن مغز را ز دانه بدرگیر

چون سر تو زیر دست راهبری نیست

جمله اعضای خویش پای سفر گیر