هر کو چو من به وصف جمالش خطی نوشت

با صنعتی چنین عرض اوست جوهرش

دل سست گشت آینه سخت روی را

هر گه که داشت روی خود اندر برابرش

شد جمله حسن چون رخ گل روی دفترش

آب حیوه یافت خضروار بی خلاف

لب تشنه ای که می طلبد چون سکندرش