هر در که یافت گوش ز لعل سخنورش

آن دلبری که جمله جمال است نعت او

نام آوری ست کاسم جمیل است مصدرش

در دل نهفت همچو صدف اشک قطره را

رو مستقیم باش اگر خوض می کنی

در بحر عشق او که صراط است معبرش

بی داروی طبیب غم او بسی بمرد