هر ذره ای که از پی خورشید روی او

در بحر عشق او که صراط است معبرش

بی داروی طبیب غم او بسی بمرد

بیمار دل که هست امانی مزورش

یک شب به روز کرد مهی گشت اخترش

بر فرق خویش تاج حیوه ابد نهاد

آن کس که باز یافت به سر نیش خنجرش