ای از برای گوی هوا نفس خویش را

چون موش نقب کرده درین توده های خاک!

زیر رحای چرخ که دورش به آب نیست

جز مردم آرد می نکند آسیای خاک

میدان فراخ کرده درین تنگنای خاک!

فرش سرایت اطلس چرخ است چون سزد

اینجا سریر قدر تو بر بوریای خاک!