ای داده بهر دنیی دون عمر خود به باد!

میدان فراخ کرده درین تنگنای خاک!

فرش سرایت اطلس چرخ است چون سزد

اینجا سریر قدر تو بر بوریای خاک!

گوهر چو آب صرف مکن در بهای خاک!

در جان تو چو آتش حرص است شعله ور

تن پروری به نان و به آب از برای خاک