خود شیر شادیی نرساند به کام تو

کآتش گرفت خاصه درین دور جای خاک

آتش چو شاخ و برگ بسوزد درخت را

در تخم پروری نکند اقتضای خاک

این سالخورده مادر اندوه زای خاک

عبرت بسی نمود اگر جانت روشن است

آیینه مکدر عبرت نمای خاک