از فوق عرش اعلی تا منتهای خاک

گفتم برای پند تو نظمی چنین بدیع

کردم ز بحر طبع خود آبی فدای خاک

ای قادری که جمله عیال تواند خلق

از نیکویی چو دلبر خورشیدرو شوند

در سایه عنایت تو ذره های خاک

تو سیف را از آتش دوزخ نگاه دار