به دست جور مزن بر چو من غضنفر سنگ

کجا به منزل وصلت رسم چو اندر راه

اولاغ عمر سقط می شود بهر فرسنگ

پلنگ طبعی و من بر درت چو سگ خوارم

دلت کنون به جفا میل بیشتر دارد

چرا ز مرکز خود می کنی فروتر سنگ

مرا به چنگ جفا می زنی و می گویی