که تو چو آب لطیفی برو همی خور سنگ

دلت کنون به جفا میل بیشتر دارد

چرا ز مرکز خود می کنی فروتر سنگ

مرا به چنگ جفا می زنی و می گویی

ز غیر عشق تو پرداختیم خاطر خویش

که بت شود چو در افتد به دست بت گر سنگ

بترک دنیا جز مرد عشق کس نکند